'Met splinters en groeiend zelfvertrouwen tussen de mannen'

Werp een blik over de houtafdeling in Emmeloord en je ogen landen automatisch op Ilona de Haan. Als enige vrouw tussen de mannen houdt ze zich hier al acht jaar prima staande. ‘Ik heb liever aan het einde van de dag dertig splinters in mijn hand, want dan weet ik; ik heb wat gedaan vandaag.’ 

Via de gemeente kwam Ilona tien jaar geleden bij Concern voor Werk terecht. Na een jaar lonkte vooral de houtafdeling. ‘Ik vroeg of ik eens op de houtafdeling mocht kijken. Misschien was het wat voor mij. Dat vind ik typisch Concern voor Werk, dat je alles mag onderzoeken.’ Voor de mannen op de houtafdeling was het wel even schakelen, een vrouw in hun midden. Ilona: ‘In het begin waren ze verrast maar het was een warm welkom. Ik dacht meer zelf: pas ik er wel tussen? Kan ik net zoveel als zij? Maar dat was snel weg.’

Handig van nature

En zo begint Ilona eerst met het grovere schuurwerk. Al gauw breidt haar takenpakket zich uit. ‘Ik ben wel handig van nature. Een schoenenkast, boekenkast of TV-meubel; ik maak ze thuis gewoon zelf. Als mijn vader vroeger wat in elkaar zette, zei ik altijd: ‘Mag ik komen helpen?’’

Teamleider Kees Dijkstra schuift ook aan en vertelt wat er zoal op de houtafdeling wordt geproduceerd. ‘We maken dekkingskasten voor de politie. We hebben er 800 gemaakt en die worden dan kapotgeschoten tijdens de schiettrainingen. Wij zetten ze in elkaar, schilderen ze en zijn de enige die deze maken.’ Andere klanten zijn Stijlvol Wonen en Groothuis Bouw, voor wie Ilona en haar team elementen voor dakkapellen leveren.

Acceptatie en rust

Ilona kan inmiddels lezen en schrijven met haar collega’s. Of in haar geval, schuren en zagen. ‘Eerst voelde ik me nog wat ondergesneeuwd als ik zag dat iemand meer gewicht kon tillen dan ik. Of sneller werkte. Sinds Kees er is als teamleider heb ik geleerd om dat te accepteren. Ik heb het voor mezelf hierdoor rustiger kunnen opbouwen. Als het dan even niet ging, dan mocht ik dat aangeven. Er wordt dan ook niet gepusht om het toch te doen maar geaccepteerd dat het voor mij dan even teveel wordt. Dat geeft me wel rust.’

Wederzijds vertrouwen

Kees knikt instemmend: ‘Kleine stapjes in het werkproces. Ik ken mijn pappenheimers intussen wel,’ lacht hij. Over Ilona: ‘lk hoef niet te vragen: hoe is het met jou? Want dat zie ik wel. Haar lichaamshouding, gedrag. En als ik het niet zie, dan heef zij alle vertrouwen om naar me toe te komen en te vertellen wat haar dwars zit. Dat wederzijdse vertrouwen is er.’

Nieuwe machines ontdekken

En heeft Ilona nog ambities? Het inwerken van nieuwe collega’s misschien? ‘Oh nee. Ik hou niet van nieuwe mensen, dat vind ik spannend. Dus begeleiding is niets voor mij. Maar ik wil wel in alle rust nieuwe machines ontdekken. Ik heb een heftruckcertificaat maar onze heftruck heeft hele andere functies en knoppen dan ik gewend ben. Het is voor mij minder logisch. Toch wil ik dit rustig oppakken en straks ouderwets door het magazijn rijden.’

Trots op de collega’s

Is ze ook nog ergens trots op? ‘Ik denk de collega’s om me heen. En op Kees. Ik word geaccepteerd om wie ik ben. Ik hoor erbij. Het team heeft vertrouwen in me. En ik mag er zijn.’ Kees glimlacht om deze mooie woorden: ‘En je hebt het zelf verdiend!’

Werk in Flevoland?

Het hebben van waardevol werk is niet voor iedereen vanzelfsprekend. Voor sommigen is het vinden van een plek op de arbeidsmarkt best lastig. Ontvang jij een uitkering van de gemeente en wil je graag aan het werk? Wij kunnen je helpen.